Marszruta technologiczna
Marszruta to uporządkowana lista operacji, przez które przechodzi wyrób, z przypisanym stanowiskiem i czasami wykonania. Odpowiada na pytanie, gdzie i jak długo robi się każdy krok.
Typowa marszruta to numerowana kolejka operacji: cięcie, gięcie, spawanie, obróbka na centrum, malowanie, kontrola. Każda operacja wskazuje gniazdo albo grupę wymiennych maszyn i dwa czasy: przygotowawczo-zakończeniowy (tpz), czyli przezbrojenie, oraz jednostkowy na sztukę (tj). Zapisuje się w niej także kooperację zewnętrzną, na przykład galwanizację albo obróbkę cieplną.
Z marszruty biorą się obłożenie gniazd, termin realizacji i koszt robocizny. Bez niej plan opiera się na wyczuciu planisty, a wycena na czasie podanym z pamięci. Przy krótkich partiach potrafi to przestawić całą kalkulację, bo przezbrojenie waży wtedy więcej niż samo wykonanie.
Pułapką są normy, których nikt nie weryfikował od lat. Maszyna została wymieniona, narzędzie jest inne, a czas w systemie pozostał ten sam. Kiedy dane o wykonaniu schodzą z hali, normę da się porównać z pomiarem i poprawić tam, gdzie różnica powtarza się na każdym zleceniu.
Sygnał, że warto uporządkować marszruty, to plan produkcji prowadzony w arkuszu, który rozumie jedna osoba, oraz części robione wymiennie na dwóch maszynach bez zapisanego wariantu technologii.